Planning voor 2027: welke besluiten u nu vastlegt en welke u als optie aanhoudt

De meeste begrotingen voor 2027 die nu worden opgesteld, rusten op aannames van vóór de zomer. Een aantal daarvan klopt niet meer.

De Verenigde Staten hebben de wettelijke grondslag van hun invoerheffingen in vijf maanden twee keer gewijzigd. Op 20 februari 2026 oordeelde het Supreme Court dat de International Emergency Economic Powers Act de president geen bevoegdheid geeft om invoertarieven op te leggen. Een tijdelijke toeslag van 10% op grond van Section 122 van de Trade Act of 1974 ging op 24 februari in en verviel op 24 juli, omdat Section 122 zo'n toeslag beperkt tot 150 dagen tenzij het Congres die verlengt, en dat deed het Congres niet. Dezelfde dag namen nieuwe heffingen op grond van Section 301 de plaats in: 10% op import uit het Verenigd Koninkrijk, de Europese Unie en een groep andere economieën, en 12,5% op de meeste overige landen, waaronder China. Volgens de US Trade Representative vallen 99% van de importen eronder. Goederen die onder de Section 232-tarieven op metalen vallen, zijn vrijgesteld.

De rente is gedraaid. De Europese Centrale Bank verhoogde de depositorente in juni 2026 naar 2,25% en per 16 september naar 2,50%, nadat acht verlagingen haar tot 2,00% hadden teruggebracht. De Bank of England hield Bank Rate in september op 3,75%, waarbij drie van de negen leden van het Monetary Policy Committee voor een verhoging naar 4% stemden. De Britse CPI-inflatie bereikte in augustus 3,1%, en de Bank verwacht een verdere stijging nu de energieprijzen, opgedreven door het conflict in het Midden-Oosten, doorwerken.

Een financieringsaanname die werd opgesteld toen de depositorente voor de euro op 2,00% stond, zit er nu een half procentpunt naast, en de volgende stappen liggen open.

De meeste plannen hanteren per markt één gemiddelde tariefaanname. Daarmee verdwijnt juist de eigenschap die voor een besluit over sourcing, prijzen of capaciteit het zwaarst weegt: hoe lang een bepaalde heffing waarschijnlijk blijft bestaan en wat er een einde aan kan maken.

Elk Amerikaans instrument loopt op zijn eigen klok. Een toeslag op grond van Section 122 is wettelijk begrensd op 15% en 150 dagen. Heffingen op grond van Section 301 berusten op onderzoeksbevindingen van de Trade Representative en kunnen bij de rechter worden aangevochten; de groep die de procedure tegen de IEEPA-tarieven won, spande binnen enkele uren na de inwerkingtreding een zaak aan tegen de nieuwe heffingen. Heffingen op grond van Section 232 volgen op een vaststelling door het Commerce Department dat de nationale veiligheid in het geding is, en zijn herhaaldelijk per proclamatie aangepast, onder meer met een wijziging in juni 2026 die de lijst van producten met lagere tarieven tot en met 2027 uitbreidde. Een marge die blootstaat aan een heffing met een klok van 150 dagen vraagt om een andere reactie dan een marge die blootstaat aan een heffing zonder einddatum en met een lopende rechtszaak.

Het blootstellingsmodel moet daarom regel voor regel het instrument naast het tarief vastleggen: goederencode, oorsprong, het toepasselijke instrument, het tarief, de datum waarop het tarief voor het laatst wijzigde en de gebeurtenis die het als volgende kan wijzigen. Opgebouwd uit douaneaangiften en het inkoopgrootboek laat het een raad van bestuur zien of het grootste deel van het risico op de landed cost bij één instrument ligt dat met één juridische procedure te maken heeft.

Dezelfde discipline geldt voor geld dat al is betaald. US Customs and Border Protection opende op 6 oktober 2026 de derde fase van de terugbetalingsprocedure voor IEEPA-heffingen, en op 8 oktober verleende het Court of International Trade in de leidende terugbetalingszaak de status van groepsactie, een uitspraak waartegen nog hoger beroep mogelijk is. Handelsadvocaten gaan voor de vroegste heffingen uit van een verjaringstermijn van twee jaar, die begin 2027 afloopt. Een terugbetaling komt toe aan de importer of record. Een onderneming die op basis van delivered duty paid inkocht, betaalde de heffing via haar inkoopprijs, valt buiten de groep en kan alleen terugvorderen wat haar leverancierscontract toestaat. Samen met douane- en juridisch adviseurs vaststellen aan welke kant van die lijn u staat, bepaalt of 2027 een kasinstroom oplevert of niets.

Een verplichting is een besluit waarvan de waarde weinig afhangt van het scenario dat zich voordoet, of waarvan de kosten stijgen naarmate u langer wacht. De landed cost en de dekkingsbijdrage per product en per markt opnieuw opbouwen uit het ordersysteem en het grootboek is een verplichting, omdat elk later besluit daarop steunt. Hetzelfde geldt voor een hedgebeleid dat vastlegt welk deel van de inkopen in vreemde valuta voor volgend jaar wordt vastgezet en wanneer, en voor leveringsvoorwaarden die bepalen wie een tariefwijziging draagt.

Een optie is een besluit dat met de tijd goedkoper en beter onderbouwd wordt, mits er iets wordt betaald om het open te houden. Voor de meeste ondernemingen zijn eind 2026 productie verplaatsen naar een tweede land, een magazijn openen in de Verenigde Staten, een Amerikaanse prijslijst herzien of een nieuwe markt betreden opties. De nuttige vraag bij elk daarvan is wat het kost om de optie open te houden: een tweede leverancier kwalificeren, een huurcontract met een breakclausule aanhouden, extra voorraad aanhouden, een kleine testmarkt draaien. Die kosten zijn de optiepremie. Ze horen als afzonderlijke post in de begroting, zodat de raad van bestuur ziet voor welke flexibiliteit hij betaalt.

De meeste plannen die wij lezen, halen de twee door elkaar. Ze leggen zich vast op een verschuiving in sourcing op basis van één tariefprognose en stellen het datawerk uit dat had laten zien of die verschuiving zich terugverdient. Die volgorde omdraaien is de belangrijkste wijziging die wij in een plan voor 2027 zouden aanbrengen.

Een optie zonder trigger wordt meestal te laat of helemaal niet uitgeoefend. Het plan moet voor elke optie de waarneembare gebeurtenis noemen die het besluit voedt, de drempel waarbij de onderneming handelt en de uiterste datum voor een besluit.

De Britse begroting van 28 oktober bepaalt de fiscale aannames voor het Britse plan. De Bank of England maakt op 5 november haar besluit bekend, samen met het Monetary Policy Report, en opnieuw op 17 december. De rechtszaken over de Section 301-heffingen en over de groepsactie voor IEEPA-terugbetalingen leveren uitspraken op op data die niemand in de hand heeft, dus die triggers kunt u beter als uitkomst dan als datum formuleren. De lagere Section 232-tarieven voor sommige producten lopen tot en met 2027, wat elk sourcingbesluit met veel metaal een natuurlijk evaluatiemoment geeft.

Een trigger kan zo eenvoudig zijn als dit. Als het Section 301-tarief op onze belangrijkste productcategorie voor de Verenigde Staten op 31 maart 2027 nog van kracht is en geen rechter het heeft geschorst, oefenen we voor die categorie de optie op een tweede leverancier uit; is het geschorst, dan wachten we. De raad van bestuur keurt de regel in november goed en het management voert hem in maart uit zonder de strategie opnieuw ter discussie te stellen.

Valutarisico wordt meestal behandeld door een begrotingskoers toe te passen op een plan dat in de rapportagevaluta is opgesteld. Daarmee blijft verborgen waar de marge wordt verdiend. Een onderneming die in Amerikaanse dollars inkoopt, in ponden en euro's verkoopt en in ponden rapporteert, heeft drie blootstellingen, en één begrotingskoers kan een stijgende dekkingsbijdrage laten zien terwijl het in euro luidende deel van de portefeuille verlies maakt.

Wij beginnen met het herberekenen van de dekkingsbijdrage per markt in de valuta waarin elke verkoop en elke kostenpost ontstaat, uit het ordersysteem en het inkoopgrootboek, voordat er iets wordt omgerekend. Dat levert twee cijfers op. Het eerste scheidt natuurlijke hedges, waarbij opbrengsten en kosten in dezelfde valuta luiden, van open posities. Het tweede is de koersbeweging waarbij de dekkingsbijdrage van elke markt negatief wordt. Dat tweede cijfer wordt de drempel voor de valutatriggers in het plan.

Wij werken met organisaties in het Verenigd Koninkrijk, Turkije, de Golfregio, Australië en de Verenigde Staten. De blootstelling die het makkelijkst over het hoofd wordt gezien, zit in een kostenpost die als binnenlands wordt beschouwd, zoals een vrachtcontract, een softwarelicentie of een marktplaatsvergoeding die in dollars wordt gefactureerd.

Bouw uiterlijk eind november 2026 de landed cost en de dekkingsbijdrage per product en per markt opnieuw op uit douaneaangiften, het ordersysteem en het grootboek, met bij elke regel het toepasselijke tariefinstrument. Stel samen met adviseurs vast of de onderneming importer of record was voor IEEPA-heffingen en, zo ja, welke terugvorderingsroute zij kiest vóór de verjaringsdatum begin 2027.

Keur in de raad van bestuur van december het plan in twee delen goed: de verplichtingen, volledig gefinancierd, en de opties, elk met de kosten van aanhouden, trigger, drempel en besluitdatum. Leg het hedgebeleid voor de inkopen van 2027 vast en registreer per markt de koers waarbij de dekkingsbijdrage negatief wordt.

Herschrijf in januari en februari 2027 de leveranciers- en klantvoorwaarden die voor verlenging in aanmerking komen, zodat tariefwijzigingen per clausule worden toegewezen in plaats van achteraf te worden onderhandeld.

Neem uiterlijk 31 maart 2027 de eerste optiebesluiten op basis van de in november vastgestelde triggers, met de tarieven en uitspraken die dan daadwerkelijk gelden.

Beoordeel in juni 2027 welke opties zijn uitgeoefend, welke zijn vervallen en wat elk ervan kostte om aan te houden, en stel de triggers voor de tweede helft van het jaar opnieuw vast.